Discography

+10

  • Release date: 2010

  1. 1

    Το όνειρο στίχοι μουσική : Δήμος Μούτσης

    Lyrics

    Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό στ’ όνειρο που είδα χθες το βράδυ
    κι ήμουνα απ’ τη μια του κύκλου εγώ κι εγώ από την άλλη
    κι ήμουνα απ’ τη μια του κύκλου εγώ ήμουνα εγώ κι από την άλλη
    έτοιμος να μου αποκριθώ και να ρωτήσω πάλι
    κι ύστερα χάθηκα μακριά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
    παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
    έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας, έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.

    Κι είδα ένα παιδί, μικρό παιδί που έπαιζε και μου `ριχνε στα ζάρια
    το ύστερο του πόθου μου φιλί, τα πρώτα παιδικά μου χάδια
    κι εκεί εκείνη τη στιγμή άκουγα να τραγουδάνε εντός μου,
    ο ύπνος με το θάνατο μαζί, τραγούδια του ερωτός μου
    κι ύστερα πάλι ξαφνικά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
    παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
    έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.

    Κι είδα τις ελπίδες μας σκιές, βάδιζαν αμίλητα εμπρός μου,
    σύμβολα, σημεία και μυστικές μορφές αυτού του μάταιου κόσμου
    και είκοσι αιώνες σκοτεινοί έφταναν στο τέλος τους πια τώρα
    κι από `ναν κόσμο σ’ άλλονε τελικά, εμείς, περνάμε, λέει, ώρα την ώρα
    κι ύστερα πάλι ξαφνικά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
    παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
    έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας, έιβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.

    Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό στ’ όνειρο που είδα χθες το βράδυ
    κι ήμουνα απ’ τη μια του κύκλου εγώ κι εγώ από την άλλη
    πες μου τι είν’ αυτά που βλέπω εδώ, πρόφτασα να πω στον εαυτό μου,
    μη μιλάς μον’ κοίτα και πέρνα λέει αυτός και βγήκα από τ’ όνειρό μου.

    Το όνειρο
  2. 2

    Ακόμα μια ζωή

    Lyrics

    Τα βήματά μας κάπου εδώ τελειώνουνε
    κι αυτές οι μέρες που κάποτε έμοιαζαν «για πάντα»
    κάπου στην άκρη της καρδιάς ξεχειμωνιάσαμε
    μείνανε στάχτες να ζεσταίνουν τα όνειρα μας.

    Στα όριά μας πια δεν ταξιδεύουμε
    τα δεκανίκια της ψυχής δε βρίσκουν χώμα
    τι ζει πια μέσα μας ποτέ δε θα το μάθουμε
    μα του χαρίζουμε πνοή για λίγο ακόμα.

    Κι όλο κοιτάζω πίσω απ’ τον ώμο σου σφιχτά σαν μ’ αγκαλιάζεις
    αυτόν το δρόμο που φοβάσαι να περάσεις
    κι είναι αιώνας η στιγμή, κι είναι η σιωπή σου φυλακή, μια φυλακή
    κι όσο κοιτάζω στάζουν τα μάτια σου μια θάλασσα με λάθη
    δεν ξέρω αν θα σε ξαναδώ, γι’ αυτό πες κάτι
    για να ’χουν σώμα τα «γιατί» θα `δινα ακόμα μια ζωή

    Τα βήματά μας κάπου εδώ τελειώνουνε
    στεγνώνει η στάλα και αρχίζει ο ωκεανός
    γίναν μικρά παιδιά τα "όχι" και πεισμώνουνε
    τις αντοχές μας θα χαιδέψει ο καιρός.

    Στα όριά μας πια δεν ταξιδεύουμε
    κι έμεινε ξένο το χαμόγελο στα χείλη
    κι ίσως μια μέρα μακρινή να καταλάβουμε
    ποτέ η φωτιά και το νερό δε γιναν φίλοι.

    Ακόμα μια ζωή
  3. 3

    Λαβύρινθος

    Lyrics

    Θα παζαρέψω τα εσώψυχά μου
    κι όσα κι αν χάσω είναι δικά μου
    δε με πόνεσες, απλά με σκότωσες
    δε σου ζήτησα, απλά μου χρώσταγες

    Μα όσο φεύγω μακριά σε χρειάζομαι
    με το άλλο μισό μου σε μοιράζομαι
    από τη γέννηση αυτή ως το θάνατο
    από το λίγο μου ως το αθάνατο
    θα σταθώ όπου περπάτησες
    κι όσο μ αγάπησες θα σε μισώ

    Είναι λαβύρινθος η ιστορία
    από την πράξη στη θεωρία
    ποτέ δεν ξέφυγες, απλά δεν ήρθες
    ίσως να ήθελες, αλλά δεν είχες

    Μα όσο φεύγω μακριά σε χρειάζομαι
    με το άλλο μισό μου σε μοιράζομαι
    από τη γέννηση αυτή ως το θάνατο
    από το λίγο μου ως το αθάνατο
    θα σταθώ όπου περπάτησες
    κι όσο μ αγάπησες θα σε μισώ

    Λαβύρινθος
  4. 4

    Μόνο η αγάπη συμμετέχει ο Σπύρος Παπαδόπουλος

    Lyrics

    Δε λέω, ίσως με πειράζει που έγινε δρόμος
    ο ουρανός αυτός που κάποτε πετούσα
    κι ίσως μπορούσα να περιμένω ακόμη
    αυτά που χρόνια έχουν προσπεράσει
    μα τι να πω, πώς να εξηγήσω.
    στον κόσμο αυτό θυμάμαι κάποτε γελούσα
    τώρα δε βρίσκω μονοπάτια να γυρίσω
    κι είναι παλάτια αυτά που κάποτε μισούσα

    Στέκεσαι ακόμα κι είναι θαύμα
    μεγάλο πράγμα να βλέπεις πάντα το ποτήρι σου γεμάτο
    άντε. άσπρο πάτο κι είναι όλα ξένα
    τι κι αν ξοδέψεις λίγα ακόμα, αφού τα βρήκες κερδισμένα
    τι δρόμους θες για την καρδιά σου
    άνοιξ’ τα μάτια, παραδέξου πως τα λάθη είναι δικά σου
    και μόνο η αγάπη μπορεί να αντέξει.

    Μόνο η αγάπη ν’ αντέξει μπορεί
    κι όλα τα λάθη να εκδικηθεί
    σβήσε το χάρτη και κοίτα στο φως
    μες στο σκοτάδι λάμπει η συγγνώμη που μόνο η αγάπη...

    Θα εξερευνήσει τη λογική
    που έγινε πια κυματοθραύστης
    σαν μετανάστης κρύβεται ακόμη πιο βαθιά
    μέσα στα σπλάχνα η ψυχή μου
    και το κορμί μου θα το κρατήσω
    σαν μαριονέτα που χαμόγελα σκοτώνει
    έγινε η οθόνη καταφύγιο να κρύψω
    όσα στριμώχνονται μακριά απ’ την αγχόνη.

    Μα ζεις ακόμα το όνειρο σου κι είναι δικό σου
    αφεντικό σου, ως εδώ ήταν μονάχα η περηφάνια
    στην επιφάνεια φοβόσουν το βυθό σου
    μα στο βυθό σου λαχταράς την επιφάνεια
    τι νόμους θες για την καρδιά σου
    κλείσε τα μάτια, παραδέξου πως τα λάθη είναι δικά σου
    και μόνο η αγάπη μπορεί να αντέξει.

    Μόνο η αγάπη ν’ αντέξει μπορεί
    κι όλα τα λάθη να εκδικηθεί
    σβήσε το χάρτη και κοίτα στο φως
    μες στο σκοτάδι λάμπει η συγγνώμη
    που μόνο η αγάπη να αντέξει μπορεί.

    Μόνο η αγάπη
  5. 5

    Όμορφη πόλη στίχοι: Γιαννης Θεοδωράκης/ μουσική : Μίκης Θεοδωράκης

    Lyrics

    Όμορφη πόλη φωνές μουσικές
    απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές
    ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα
    βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα

    Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
    τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
    θα γίνεις δικιά μου

    Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
    τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
    θα γίνεις δικιά μου

    Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
    η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

    Όμορφη πόλη
  6. 6

    Yara Yara Ποίηση Νίκου καββαδία

    Lyrics

    Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος.
    Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό.
    Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos
    κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό.

    Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω.
    Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά.
    Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
    και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.

    Κούκο φορούσες κάτασπρο μικρός και κολαρίνα.
    Ναυτάκι του γλυκού νερού.
    Σε πιάνει μην το πεις αλλού σαν γάτα η λαμαρίνα
    Και σε σαστίζει ξαφνικό προβέτζο του καιρού.

    Το ντύμα πάρε του φιδιού και δος μου ένα μαντίλι.
    Εγώ, και σ’ έγδυσα μπροστά στο γέρο Τισιανό.
    Βίρα, Κεφαλλονίτισσα, και μάινα το καντήλι.
    Σε λόφο γιαπωνέζικο κοιμάται το στερνό.

    Σου πήρα από τη Νάπολη μια ψεύτικη καμέα
    κι ένα κοράλλι ξέθωρο μαζί.
    Πίσω απ’ το φριγκορίφικο στην άδεια προκυμαία
    Έβενος, γλώσσα της φωτιάς, στο βάθος κρεμεζί.

    Φώτα του Melbourne. Βαρετά κυλάει ο Yara Yara
    ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά,
    φέρνοντας προς το πέλαγος, χωρίς να δίνει δυάρα,
    του κοριτσιού το φίλημα, που στοίχισε ακριβά.

    Γερά την ανεμόσκαλα. Καφέ για τον πιλότο.
    Λακίζετε, αλυσόδετοι του στεριανού καημού.
    Και σένα, που σε κέρδισα μιανής νυχτιάς σε λότο,
    σμίγεις και πας με τον καπνό του γκρίζου ποταμού.

    Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι,
    όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.
    Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; Ματώνει, δε σκοτώνει.
    Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές.

    Yara Yara
  7. 7

    Αντίστροφη μέτρηση

    Lyrics

    Θέλει κουράγιο την ψυχή μου ν’ ανακρίνεις
    στέκει μπροστά σου σαν καθρέφτης και φοβάσαι
    τι είναι πιο εύκολο, να παίρνεις ή να δίνεις
    τι σε βολεύει, να ξεχνάς ή να θυμάσαι.

    Θέλει κουράγιο το κενό να συναντήσεις
    μία βουτιά στην ενοχή του θα σε πείσει
    κι αν την κραυγή με χειροπέδες φυλακίζεις
    πάντα η σιωπή θα δραπετεύει για να ζήσει.

    Έγινε αντίστροφη η μέτρηση για σένα
    όσο κι αν κρύβεσαι στη μάσκα που φοράς
    τρία λεπτά μες στης ζωής τα απωθημένα
    και θα ευχόσουν να `χες μάθει ν’ αγαπάς
    τρία λεπτά σε ένα δίλημμα χαμένα
    μην ταξιδεύεις πια, δεν έχεις πού να πας.

    Έγινε αντίστροφη, έγινε αντίστροφη
    έγινε αντίστροφη η μέτρηση για σένα
    είναι αντίστροφη, είναι αντίστροφη
    είναι αντίστροφη η μέτρηση για σένα.

    Θέλει κουράγιο το σταυρό σου να σηκώνεις
    σε ανηφόρες που γεννιέται η μοναξιά
    σ’ αυτή την πλάτη που με αγάπη μαστιγώνεις
    τυχαίος θάνατος παιγμένος στα χαρτιά.

    Αντίστροφη μέτρηση
  8. 8

    Τι είναι κράτος στίχοι: Νίκη Παπαθεοχάρη

    Lyrics

    Στο δίκυκλο του έρωτα κουδούνια σέρνω πίσω
    φωνάζω φίλε δυνατά συγγνώμη αν σε ξυπνήσω
    του νου ο φάρος νύσταξε κλεισμένος στο σακκί σου
    ταυτότητα εθνική σου
    ψυχή μου για προσκύνημα είναι η άθλησή σου

    Για να σκανάρω την ψυχή θέλω και τομογράφο
    ως την κοιλιά το δόλωμα
    με Σόδομα και Γόμορρα
    κι απάνω του υπογράφω

    Γύρω άδεια πουκάμισα άδεια χωρίς Ελένη
    στήνω θεούς ανδρείκελα ζωή εξελιγμένη
    ζωή υπνωτισμένη, νοθεμένη, τρομαγμένη, ζωή μπασταρδέμενη

    Γυμνώνω το παράλογο κι είναι σαν τη Λερναία
    ένα κεφάλι κόβεται φυτρώνουνε εννέα
    τρυπάνε το συκώτι μου όπως του Προμηθέα
    ένα κεφάλι κόβεται φυτρώνουνε εννέα

    Με θρόνους που το χέρι μου σας δίνει με την κάλπη
    τολμάτε κι από πάνω μου το παίζετε βαρβάτοι
    αφού για να το κάνετε σας λείπει αυτό το κάτι Χ2

    Αν βγάλεις το φτιασίδωμα θα δεις τι είναι κράτος
    η Λουκρητία του Αρκά κι ο γάτος ο Καστράτος
    Χ3
    Ευνούχος και χορτάτος

    Αν σπάσω τα αρχεία σας ραχάτι και απάτη
    θα ψάχνετε στο χάρτη να βρειτε μονοπάτι
    του Βάρναλη επάνω σας το θυμωμένο μάτι
    να λέει με αγανάκτηση και με φωτιά από στάχτη
    “Στον τενεκέ των σκουπιδιών, κοπρόσκυλα οι πρωτάτοι”

    Μ’ αλφάδιασαν στα μέτρα τους και ίδιοι είναι όλοι
    τ’ αυτιά σου άνοιξε καλά και άκουσε Μανώλη
    αντί να αλλάζεις το ζυγό σταμάτα να ‘σαι βόδι Χ2
    Σταμάτα…

    Τρύπες φίλε μου μπαλώνεις
    μάθε πώς να τις ξηλώνεις
    κι αν παθητικά θυμώνεις
    βολεύεσαι κι αμύνεσαι
    ιστορικά ευθύνεσαι
    Χ2

    Αν βγάλεις το φτιασίδωμα θα δεις τι είναι κράτος
    η Λουκρητία του Αρκά κι ο γάτος ο Καστράτος
    Χ2
    Ευνούχος και χορτάτος

    Αν βγάλεις το φτιασίδωμα θα δεις τι είναι κράτος
    η Λουκρητία του Αρκά πόδια ανοιχτά και τσαμπουκάς κι ο τύπος ο Καστράτος
    αν βγάλεις το φτιασίδωμα θα δεις τι είναι κράτος
    που ευνούχο εσύ τον διάλεξες και σου το παίζει γάτος

    Τι είναι κράτος
  9. 9

    Έρημος

    Lyrics

    Είναι η έρημος, είναι η πανσέληνος
    είναι η ανάμνηση που παγιδεύει
    χρόνοι που σβήσανε. δώρα μου αφήσανε
    δάκρυα που άνθισαν στο μεσημέρι
    πέτρα κι ασήμι στο καλντερίμι
    δώσ’ μου της λήθης να φιλήσω το άδειο χέρι.

    Μόνο το γέλιο σου αγάπησα πιο πάνω από σένα
    Μόνο το γέλιο σου αγάπησα πιο πάνω από σένα
    Μόνο το γέλιο σου αγάπησα πιο πάνω από σένα

    Σκόνη και θάλασσα, μνήμες που χάλασα
    μυρίζουν όνειρο και καλοκαίρι
    μοιάζει με βάλσαμο αυτό το βάσανο
    που όσο κι αν σκάψω μες στη γη όλα τα ξέρει
    φωνές που σώπασαν, λάφυρα χόρτασαν
    κι έγιναν άνεμος ζεστός που υποφέρει

    Μόνο το γέλιο σου αγάπησα πιο πάνω από σένα
    Μόνο το γέλιο σου αγάπησα πιο πάνω από σένα
    Μόνο το γέλιο σου αγάπησα πιο πάνω από σένα

    Έρημος
  10. 10

    Ήσουν κενή στίχοι: Ισαάκ Σούσης)

    Lyrics

    Ήταν, Πανδώρα, το κουτί σου ένα πρόσχημα
    ό, τι φοβόσουνα να δείξεις και κρυβόσουνα
    μονάχη σου έπαιζες βιολί πάνω στις γέφυρες
    που ενώνουν κούφιες απειλές με μαύρους έρωτες.

    Ήμουν μονάχα ο εραστής σου και το ήξερες
    από τη φύση μου ανίδεος κι ανήμπορος
    μες στα σεντόνια μου σαν άρωμα απλώθηκες
    στο υποσυνείδητο σαν δίκτυο οργανώθηκες.

    Ήσουν κενή, ήσουν αμέτοχη κι υπέροχη
    του κόσμου ασχήμια που επιβάλλεται αγέρωχη
    ήσουν κενή, ήσουν αμέτοχη κι υπέροχη
    στην κόλαση εποχή με προαισθήματα
    και στο ξυράφι επιδέξια γλιστρήματα.

    Δεν ήξερες υπομονή ούτε τι σήμαινε
    ήσουν κροκόδειλος δεμένος που περίμενε
    ήσουν παιδάκι και αθώο ως το έγκλημα
    η βρωμα των περιστεριών πάνω στα αγάλματα

    Ήμουν μονάχα ο εραστής σου και το ήξερες
    με τόση απόσταση απ’ τον κόσμο σου που νόμιζα
    ότι με λίγη προστυχιά θα σε εξιλέωνα
    μα τα μαρτύρια μου ζητούσες του μεσαίωνα.

    Ήσουν κενή, ήσουν στεγνή, ήσουν υπέροχη
    επιδημία που επιβάλλεται αγέρωχη
    ήσουν κενή, ήσουν στεγνή, ήσουν υπέροχη
    ήσουν κενή, ήσουν στεγνή, ήσουν υπέροχη
    ερωτευόσουν και ξεστράτιζες τα θύματα
    απ’ τον παράδεισο μονάχα λίγα βήματα.

    Ήσουν κενή
  11. 11

    Ποτέ ξανά

    Lyrics

    Ποτέ ξανά δε θα αφήσω
    από τα χέρια μου να φύγει τέτοιο φως
    όταν ο ήλιος του χειμώνα θα μεθάει
    εγώ τα χέρια μου θα βλέπω τη φωτιά του

    Ποτέ ξανά δε θα μεθύσω
    με το κρασί από τα αμπέλια μιας βραδιάς
    όταν η μνήμη μου ξανά θα μ’ απατάει
    πάλι στα χέρια μου θα έχω τα σημάδια

    Δε θέλω πια στους ουρανούς
    τα αστέρια που `κρυψε το φως να κυνηγώ
    Δε θέλω πια χίλιους θεούς
    μαζί και άνεμους τρελούς ν’ ακολουθώ

    Ποτέ ξανά δε θα γκρεμίσω
    πόρτες και σύνορα που βγάζουν μακριά
    Θέλω μονάχα αληθινά να σου μιλήσω
    πάλι όπως πρώτα τα φτερά μου να ανοίξω

    Δε θέλω πια στους ουρανούς
    τα αστέρια που ‘`κρυψε το φως να κυνηγώ
    Δε θέλω πια χίλιους θεούς
    μαζί και άνεμους τρελούς ν’ ακολουθώ

    Ποτέ ξανά
  12. 12

    Μετά Φόβου Και Πίστεως στίχοι: Νίκη Παπαθεοχάρη)

    Lyrics

    Σε όποια σελίδα της ζωής αν ψάξεις τον Θεό να δεις
    σκιάχτρα και άβυσσο θα βρεις
    ράσα με μαύρα τέρατα πήραν μορφή ανθρώπου
    κι ένα βιβλίο απόγνωσης η μοίρα αυτού του τόπου.

    Η ελπίδα γέμισε πληγές, χορτάτοι και υποκριτές
    θρησκείες διαχειρίζονται, πανάγιοι βαφτίζονται
    σε λάσπη καθρεφτίζονται.

    Για θρόνους και για ενθρόνιση μιλάνε οι ανθρωπίδες
    υπνωτικό σου δίνουνε με θεϊκές φροντίδες
    αφού στη μοιρασιά της γης τα αρπάξαμε όλα εμείς
    στον ουρανό θα βοσκηθείς, μη χάνεις τις ελπίδες.

    Αυτός ο οίκος του θεού αντί για σπίτι του λαού
    με όλα τα αίσχη της ντροπής έγινε οίκος ανοχής
    μ’ εταίρες κι εταιρίες, μέτοχοι μ’ ευκαιρίες.

    Για πείτε μου Αφέντες μου, που κράτος πλούτου γίνατε
    και λόγο δε μας δίνετε, ερώτηση σας κάνω να μάθω
    ερώτηση σας κάνω να μάθω πριν πεθάνω
    για πείτε μου, Αφέντες μου, να μάθω πριν πεθάνω.

    Πότε σας μίλησε ο Χριστός απ’ το σταυρό του επάνω
    για θρόνους και για Mercedes, για στέμματα στις κεφαλές
    για εξοχικά χλιδάτα, για αποθέματα ευρώ, μισθούς και φεουδάτα
    πότε σας μίλησε ο Χριστός απ’ το σταυρό του επάνω
    για στέμματα στις κεφαλές, για χρυσοκέντητες στολές
    για πείτε μου. Αφέντες μου. να μάθω πριν πεθάνω
    πότε σας μίλησε ο Χριστός απ’ το σταυρό του επάνω
    για θρόνους και για Mercedes, για χρυσοκέντητες στολές
    για εξοχικά χλιδάτα, για αποθέματα ευρώ, μισθούς και φεουδάτα
    πότε σας μίλησε ο Χριστός απ’ το σταυρό του επάνω
    για πείτε μου, Αφέντες μου, να μάθω, να μάθω πριν πεθάνω.

    Σφετεριστές και έμποροι, Χριστός θα πει αγάπη και αίμα από το Γολγοθά
    δώστε τα όλα στα παιδιά που συντρίβει της μοίρας η ποδιά
    δε σας ανήκει τίποτα, παρά ένας χιτώνας
    πάρτε το κάπως σοβαρά δώστε τα όλα στα παιδιά, αλλάζει ο αιώνας.
    Κι αν στη γιαγιά βουλώσατε το στόμα μ’ αποστούπια
    ο ποιητής μου έμαθε «να ξέρεις, σάρκα τρούπια
    δεν είν’ τα νιάτα υποταγή, μα δαίμονας που σπάζει τα καλούπια»

    Μετά Φόβου Και Πίστεως